Vandaag (17 september 2011) staat de 22^e Rabobank Oosterparkloop in Ridderkerk op het programma. Voor mij is het de 1e deelname aan de Oosterparkloop in Ridderkerk en heb, vanwege de afstand en zaterdag, bewust voor deze loop gekozen i.p.v. morgen naar de Dam tot Damloop te gaan. Het is geen best weer om in de tuin te gaan zitten maar wel perfect om te gaan hardlopen bij een graadje of 15, bewolkt en met een beetje wind. Gelukkig viel de regen precies voor de start en na de finish (geluk dwing je als organisatie af?).

Ietwat zenuwachtiger dan bij eerdere loopwedstrijden sta ik vanmiddag aan de start van de hoofdafstand van 15 km. De andere afstanden van 10 km en 6,3 km starten overigens tegelijk met de 15 km, even hiervoor is de jeugd aan de beurt geweest. De zenuwen van vandaag zijn er omdat ik gebrand ben een (persoonlijk) goede tijd te gaan neerzetten op deze afstand. Nee, in de prijzen vallen zal ik vandaag niet want dat is voor mij, als beginnend loper van 45 jaar, niet weggelegd.

Sinds twee Zevenheuvelenlopen in Nijmegen(2009/2010), waar ik door collega’s van het werk ben overgehaald om aan mee te doen, ben nu 1 jaar fanatiek aan het hardlopen en dat is mede te danken aan de regionale hardloopwedstrijden.

Circuits als de Grote Rivierenloop (Typhoon) en het Stratenloopcircuit (Altena Roadrunners) hebben mij geïnspireerd om te blijven hardlopen, want je hebt telkens weer een wedstrijd om naar uit te kijken. Meedoen aan deze wedstrijden heeft mij doen inzien dat je niet zomaar een wedstrijdje op poten zet maar dat er achter de schermen de nodige vrijwilligers hun vrije tijd opofferen voor het organiseren en uitvoeren van de loopwedstrijden en andere activiteiten van een sportclub. Het is mij duidelijk dat ze hier een grote organisator (Richard Ouwens) en geweldige vrijwilligers hebben, alles was prima georganiseerd en het is een verrassend mooie loop.

Maar terug naar de wedstrijd. Om 14.00 uur was de start en wat me opviel was dat, ondanks de smalle start -en het dito pad erna, de bijna 300 volwassen lopers elkaar niet tot nauwelijks in de weg liepen. Ik had me bij de start op een metertje of 2 van de startlijn gepositioneerd en was vlot weg. Na de start ging de weg snel rechtsaf het bos in. Ik betrapte mezelf erop dat ik, ondanks de naam van het parcours, er vandaag er niet op gerekend had dat ik de eerste (en later ook laatste) ruim 2 km in zo’n mooi park zou lopen hier in Ridderkerk. En ook de wegen en fietspaden door het buitengebied, waarbij je diverse keren de snelweg A16 onderdoor kruist waren anders dan ik verwacht had. Blijkbaar had ik op veel meer asfalt en beton gerekend dan ik te zien kreeg.

Na de aanvangsadrenaline stoot, en dito snelheid in de 1^e 500 meter, besloot ik het tempo te zoeken waarin ik de eindstreep hoopte te halen. Mijn doel vandaag was om te finishen in 1 uur 15, een tempo van 12 km/uur. Maar ik merkte dat dit tempo te sloom aanvoelde. Wellicht kwam dat ook doordat de ene na de andere loper op dit fraaie bospad me voorbij ging. Iedere keer als ik op mijn GPS horloge keek dan zag ik dat ik telkens boven de 12,5 km/uur zat. Maar het voelde nog steeds alsof ik er met de rem op liep hier in het mooie Oosterpark. Bij de doorkomst op 5 km gaf de tijdswaarneming aan dat mijn doorkomsttijd 23,38 was en daar schrok ik toch wel een beetje van, bijna 1,5 minuut onder mijn doel. Ik was inmiddels een paar kilometer samen opgelopen met, naar later bleek, Anja Verschoor. We hadden onderweg met elkaar gepraat over ons doel voor deze loop, wat voor mij opmerkelijk is want praten tijdens een wedstrijd doe ik zelden omdat je toch een grotere inspanning levert dan tijdens een trainingsrondje. Ze vertelde me dat ze dezelfde eindtijd als doel had als ik, en ik vertelde haar dat we dan toch duidelijk te hard van start waren gegaan. Ik was bang dat me dit zou opbreken in de laatste 5 km. Met dit in het achterhoofd besloot ik Anja, die het tempo vasthield, op ca. 5,5 km in de wedstrijd te laten gaan en zelf iets gas terug te nemen. Ik zie je wel bij de finish gaf ik haar nog mee; ze antwoordde te verwachten dat ze me dan in het laatste stuk nog wel zou zien want verwachtte aan het eind wel wat in te zakken.

Vervolgens werd ik door een aantal hardlopers, die het tempo niet lieten zakken, langzaam maar zeker bijgehaald en later ingehaald. Nog steeds had ik het idee er met de rem op te lopen maar ik was vastberaden dit nog even vol te houden.

Toen op 7,5 km opnieuw een groepje mij passeerde besloot ik daar toch maar bij aan te haken en mijn tempo ging omhoog. Ik kreeg een beetje vlinders in mijn buik doordat ik vandaag voor mijn doen zo soepel liep en de gedachte “dan maar alles er uit halen wat mogelijk is" speelde door mijn hoofd. Op ca. 8,5 km hield ik het niet meer en zette een tandje bij, met als gevolg dat ik het groepje waar ik bij aangehaakt was achter me liet. In de 1,5 km erna had ik de lopers die me eerder hadden ingehaald, nadat ik Anja liet gaan, weer bijgehaald. En toen zij op het 10 km punt 2 tellen stopte, om een slok te nemen van het aldaar aangereikte bekertje water, klopte ik haar op de schouder en riep “kom, nog 5 km volhouden” en zette zelf nog even verder aan. Mijn doorkomsttijd op de 10 km was 48.08.

In de laatste 5 km had ik het geluk dat ik telkens een loper voor me had waarop ik me kon richten en naar toe kon lopen. Op een gegeven moment ging ik 1 loper voorbij en die haakte bij me aan en bleef achter me lopen ondanks een paar tempowisselingen van mijn kant in een poging hem af te schudden. Ondanks zijn toch stevige postuur wist hij bij te blijven en gooide er op ca. 8,5 km een tempoversnelling op die ik niet kon volgen. Helemaal uit beeld verloor ik hem overigens niet en later liep ik wel weer iets in maar deze Raymond Verschoor (familie van Anja?) finishte toch 16 seconden voor me. In de laatste 7-800 meter haalde ik nog een loper in die als een duveltje uit een doosje opeens op 300 meter van de finish me voorbij kwam toen ik net een laatste aanzet maakte om een mooie finish te gaan maken. Ook al ging de strijd, naar later bleek om plaats 47 of 48 bij de mannen, ik voelde er weinig voor om achter hem te eindigen en besloot alle laatste energie van vandaag in een indrukwekkende sprint te gooien. Mijn tegenstander bleek hetzelfde idee te hebben en het publiek bij de finish kreeg dit snel in de gaten en moedigde ons fanatiek aan alsof we voor de 1^e plaats streden. Met een pieksnelheid van 27,9 km/uur bleef ik Hans van den Bighelaar met een seconde voor op de streep. En meteen na de streep drukten we elkaar de hand en praten nog even na over onze machtige sprint. Anja heb ik na de finish helaas niet meer teruggezien, haar tijd was 1.12.31. Deze 15 km liep heerlijk en de beloning was een verbetering van mijn PR (van bijna een jaar geleden) met ruim 11 minuten!. Mijn 1.11.46 van vandaag was meer dan een mooie generale voor de komende Zevenheuvelenloop op 20 november in Nijmegen.

Als de datum van de 23e Rabo Oosterparkloop bekend is dan zet ik die meteen in mijn kalender voor volgend jaar!.

Vandaag was het overigens mijn 20^e loopwedstrijd. Voor wie mij volgen wil, kijk op looptijden.nl

Met vriendelijke groet,
Jos Broere