Atleten van T.C. Antilope hebben het gepresteerd om in een recordtijd het bevrijdingsvuur naar Ridderkerk te brengen.
Tekst: Joop Smit                                                                                                        Foto: Ruud de Groot

Dinsdag 4 mei 2010

Uitgezwaaid door enkele familieleden en vrienden vertrokken de deelnemers in 2 busjes en 2 personenauto's tegen 21.30 uur naar Wageningen.

Wageningen heeft bij veel Antilopers een magische naam. Niet vanwege het feit dat het een studentenstad is en ook niet vanwege het jaarlijkse defilé van Veteranen, maar omdat om de vijf jaar  het bevrijdingsvuur daar opgehaald kan worden. Wij Antilopers gaan dit jaar voor de vierde keer zorgen dat het vuur in Ridderkerk komt.

Ondanks de heftige gebeurtenissen tijdens de herdenking op de Dam, eerder die avond, zat de stemming er goed in. De leden die voor het eerst deze estafette gingen lopen waren enigszins gespannen voor wat er komen ging.

Het was al een drukte van belang voor hotel “De Wereld”. Vele groepen stonden al opgesteld om het bevrijdingsvuur in ontvangst te nemen. Het duurde best even voordat Richard terug was van de aanmelding en daardoor moest hij met de loopsters van groep 1 achter de meute aansluiten. De overigen stelden zich tactisch op om, geholpen door grote schermen, het spektakel op het plein te kunnen aanschouwen.

De 4de mei werd afgesloten met een indrukwekkend verhaal van schrijfster Yasmine Allas uit Somalië, die na veel omzwervingen in Nederland was beland en hoe zij “vrijheid” hier heeft ervaren. Zij was de laatste uit de 24-uurs voorleesmarathon, die in de bibliotheek van Wageningen die dag plaatst heeft gevonden. De schrijfster heeft voor geïnteresseerden de volgende boeken geschreven: Idil, een meisje en De Generaal met de zes vingers.

Woensdag 5 mei

Om 00.00 uur werd de overgave van de Duitsers aan de Geallieerden nagespeeld, waarna onder oorverdovend gejuich het vuur, waar iedereen toch min of meer voor gekomen was, werd ontstoken. Dit vuur was overgekomen uit Bayeux in Normandië, Frankrijk, van de plek waar de Geallieerden tijdens D-day als eerste voet aan wal hadden gezet. Bayeux was op 7 juni 1944 de eerste bevrijde stad na D-day.

Nadat de overige atleten zich weer naar de auto's en busjes hadden begeven, om alvast naar het eerste wisselpunt bovenop de Grebbeberg bij het oorlogsmonument te gaan, stelden Ineke en ik ons met de fietsen in de Bergstraat op om de lopers op te vangen en verder over de route te begeleiden. Wij werden door een groepje studenten aangesproken met de vraag wat hier aan de hand was. Zij hadden zich waarschijnlijk in de tijd vergist, want aan de kegel te ruiken waren zij vooruit gelopen op de viering van Bevrijdingsdag. Na verteld te hebben wat ons doel was, wensten zij ons veel succes.

Wachten duurt meestal lang, maar er was zoveel te zien vanwege de groepen, die het vuur al in ontvangst hadden genomen, dat de tijd voorbij vloog. Voor wij er erg in hadden werd de naam RIDDERKERK genoemd. Ik was zo verrast door de snelle komst dat ik vergat naar de tijd te kijken. Het moet tegen 01.00 uur zijn geweest. Later vertelde Richard dat hij een beetje voorgepiept was.

Het was een flinke klim de Grebbeberg op. Groep 2 stond al klaar en daar kon ik het vuur verder meenemen in de stormlantaarn. Het lopen met fakkels is onhandig en te gevaarlijk, de vonken spetteren eraf, dus was voor deze optie gekozen. Groep 2 had het een stuk makkelijker, het ging als maar naar beneden. Eerst van de Grebbeberg en later over de brug over de Rijn naar de Betuwe.

Via Kesteren en Lienden trokken wij verder de Betuwe in. Deze liet zich van zijn mooiste kant zien, alleen was het te donker om volop van de bloesempracht te kunnen genieten. Wij wilden enige tijdwinst maken door niet de N320 te blijven volgen zoals andere jaren, maar bij Ommeren binnendoor naar de N 835 te lopen. De duisternis tussen de boomgaarden was ook de oorzaak dat er even een verkeerd weggetje ingeslagen werd. Gelukkig voor de loopsters had ik snel in de gaten dat wij fout zaten, dus van de 1600 meter winst moesten er 400 meters weer ingeleverd worden. Zonder klagen werd dit euvel door de loopsters verwerkt, hulde daarvoor.

Men heeft het wel eens over de rust op het platteland. Deze nacht heb ik daar weinig van kunnen merken. Het was een kabaal van jewelste door de vele pompen die stonden te stampen om de bloesem van de fruitbomen te beschermen met een laagje water tegen schade door bevriezing. Ook reden de tractoren met volle verlichting heen en weer tussen de boomgaarden. Nee, de heren fruittelers hadden het maar druk met de kou. Dat het koud was merkte ik pas goed toen ik even afgelost werd om wat te eten en te drinken. Ik heb zeker 5 minuten zitten rillen in het busje voordat ik een beetje op temperatuur kwam en dat ondanks thermo-ondergoed, 2 fleecevesten, een windjack en 2 broeken aan. Ik voelde mij een Michelin-mannetje.

Na de brug over het Amsterdam-Rijnkanaal trokken wij verder naar Buren. De filmploeg vroeg later of wij wel de juiste route door het prachtig versierde stadje hadden genomen. Zij hadden bij de stadspoort staan wachten om onze passage daar vast te leggen. Jammer voor hen, maar de lopers hadden zo'n goed tempo, dat wij in een vloek en een zucht door de hoofdstraat heen gedenderd waren en al lang en breed op de Kornedijk liepen.

De naam van deze dijk was veranderd in “Vlinderdijk”. Alle boerderijen langs de dijk waren versierd met vlinders. Ik wist niet dat er zoveel verschillende soorten in Nederland rondvliegen. Als fietser had ik daar een goede afleiding aan om wakker te blijven.

Voordat wij Geldermalsen bereikten, passeerden wij bij Buurmalsen een feestelijk versierde ereboog. Het was voor ons nog geen triomfboog, wij waren ten slotte nog niet halverwege. Wel deed achter ons in het oosten langzaam het ochtendgloren zijn intreden.

Over het fietspad langs de N327 werd de glasblazersstad Leerdam aangedaan. Nu gingen de lopers en loopsters het extra moeilijk krijgen. Het viel niet mee om uit de heerlijke warme bus te stappen en aan de derde loopafstand te beginnen. Waar het in begin nog volop jolijt was in de busjes, zo stil werd het nu. Ondanks alle verwoede pogingen met dekens, slaapzakken en kamerjassen om de spieren warm en soepel te houden werden ze door de zittende houding in de busjes strak en stijf. Het kostte veel moeite om de onderdanen weer in beweging te krijgen.

 Als je niet alleen maar aan het overbruggen van de afstand dacht, werden de liefhebbers van mooie plaatjes vorstelijk beloond toen de zon zijn kruin boven de nevel liet zien. De Alblasserwaard lag er mooi en vredig bij. De film- en fotoploeg heeft zich uit kunnen leven. Ik ben dan ook zeer benieuwd naar het resultaat.

Het fietspad langs de N214 hield bij de afslag Ottoland/Vuilendam op. Daar verlieten wij de inmiddels druk bereden provinciale weg en gingen via de Kweldamweg en de Elzenweg richting Oud-Alblas. Je vraagt je af waar al die mensen zo vroeg in de ochtend op een vrije dag, het was tenslotte een Nationale Feestdag, in hemelsnaam vandaan komen en waar ze naar toe racen.

Het lopen langs de Graafstroom was een waar feest. De zon won aan kracht, waardoor het met de minuut lekkerder van temperatuur werd. De boerderijen langs het water stonden te stralen in de morgenstond. Hier konden wij nog even met volle teugen genieten van de prachtige natuur om ons heen.

Op de brug over de Noord zagen wij ons doel, Ridderkerk, liggen. Bij het viaduct “Oude Molen” werd als herinnering aan deze tocht een groepsfoto gemaakt. Op de Oostmolendijk werden wij verrast door een beetje tegenwind. De hele nacht was het droog en windstil geweest en dat heeft er zeker toe bijgedragen dat de tocht zonder moeilijkheden is verlopen. Geen lekke banden en wat nog belangrijker is, geen van de lopers is onderuit gegaan of bezweken, het volgende is cryptisch, dus ook geen gevallen vrouwen.

Onder luid applaus van de aanwezige toeschouwers draaiden wij om 09.30 uur het Vlietplein op en werden gastvrij onthaald in het wijkcentrum “De Fuik”. De koffie met cake was een ware traktatie.

Het duurde even voordat de brassband Noventa ons gevonden had en wij op weg konden naar het Gemeentehuis. Het was beslist niet met stille trom dat wij de afstand al wandelend achter de brassband aflegden. Het tromgeroffel moet m.i. tot ver in de omgeving van Ridderkerk te horen zijn geweest. Op het Vlietplein gaven zij eerst nog een showtje weg, maar de bandleider had al snel in de gaten dat wij moe werden van het langzame slenteren en zonder verder te stoppen werd de afstand naar het Gemeentehuis overbrugd.

Ook daar werden wij met applaus verwelkomd. Na het dankwoord van de waarnemend burgemeester, de heer S. Hulman,  mochten de lopers en loopsters zelf met hun fakkel het bevrijdingsvuur ook in Ridderkerk ontsteken. De plechtigheid werd beëindigd met het loslaten van ballonnen. Iedereen kon aan de ballon een kaartje met een wens bevestigen. Een mooie achterliggende gedachte. Het is ook te hopen dat vele wensen uit komen, dat heeft de wereld om ons heen wel nodig.

Theo, zijn bijnaam is wethouder (van Antilope-zaken), deed zijn naam eer aan en stond na afloop van de plechtigheid uitgebreid met de waarnemend burgermeester de heer S. Hulman te praten. Waar haalde hij de energie nog vandaan. Ik was blij dat het erop zat en dat ik afscheid kon nemen van de groep om thuis bij te komen van een enerverende nacht. Toch hoop ik over 5 jaar weer beschikbaar te zijn. Dat wordt een lustrum en dat moet groots gevierd worden.

(Fietsbegeleider) Joop